Pierwiastki człowieka

O książkach Primo Leviego pisałem już wcześniej. Zrobiły na mnie takie wrażenie, że nie mogłem nie sięgnąć po kolejną. I nie zawiodłem się. Po raz kolejny dane mi było przeżyć coś, co pozostało na długo w mojej pamięci. Na tyle długo i mocno, by zdecydować o napisaniu o tym.

To – od strony formalnej przynajmniej – zbiór opowiadań. Zbiór nietypowy jednak, bo swoim układem opisujący konkretną historię. Historię życia autora. Mimo tego, że nie tylko z autobiograficznych wątków się składa. Co więcej, wszystkie opowiadania mają tytuły zaczerpnięte od nazw pierwiastków chemicznych. Ten fakt mniej będzie dziwił, gdy przypomnimy sobie, że autor był z wykształcenia chemikiem właśnie.

Levi wziął tytuły swoich historii od nazw pierwiastków nie bez szczególnej przyczyny. Jego zabieg ma sens większy, niż mogłoby się w pierwszej chwili wydawać. W codziennym życiu zapominamy o tym, że jesteśmy – między innymi – zbiorem, który mógłby zapełnić większą część tablicy Mendelejewa. Właściwości zaś pierwiastków odpowiadają bardzo często ludzkim charakterom. Jedne są twarde, inne miękkie. Jedne bardzo rzadkie, drugie pospolite. Zupełnie tak samo jak my.

Dostrzeżenie tej analogii, która przecież nie przychodzi automatycznie na myśl, staje się oczywistością już w trakcie lektury Leviego. Doskonale napisane opowiadania umacniają w nas owo przeczucie, które powoduje, że patrzymy na świat z większym zrozumieniem i większą pokorą jednocześnie. O zwykłej radości istnienia nie wspominając.

Dodać też nie zaszkodzi, że wszystko jest napisane bardzo pięknym językiem. Przyjemność płynąca z lektury w ten sposób zwiększa się ogromnie. Połączenie niezwykle zajmującej treści z kunsztownie precyzyjną formą jest prawdziwą siłą tej książki. Więcej tekstów można będzie przeczytać na mojej stronie kmroczko.pl